20 november 2024.
Het was zo’n frisse dag waarop het herfstlicht zacht door de takken van het Groeningepark (Kortrijk) viel. De wind trok spelend aan de sjaals van de begeleiders, alsof ook hij nieuwsgierig was naar wat er gebeurde tussen de robuuste bomen.
Daar, op een smalle band, gespannen tussen twee stammen, balancerend op zo’n 5 meter hoogte, stonden ze. Jongeren, sommigen nog net geen achttien. Elk met hun eigen rugzak, niet letterlijk - want rugzakken laat je niet toe op een slackline - maar met een verhaal. En met knikkende knieën.
Ze kwamen van het CLW Kortrijk, Back On Track en Atoom80 (Oranjehuis). Niet de klassieke sportclub, geen jeugdbeweging of scouts. Wel plekken waar vallen soms meer regel is dan uitzondering. Niet op een touw, maar in het leven.
Maar die dag werd er anders gevallen. En vooral: weer opgestaan.
Evenwicht als spiegel
Slacklinen is niet zomaar wat stunten op een koord. Wie het ooit probeerde weet: dit is geen sport voor adrenalinezoekers, maar voor wie durft voelen. Een ‘webbing’ van 2,5 centimeter breed, gespannen tussen twee ankerpunten. Dat is alles. En tegelijk alles wat je nodig hebt om jezelf tegen te komen.
Er was toprope-beveiliging voorzien - zoals in een klimzaal - maar de echte veiligheid zat ergens anders. In een blik. In een schouderklop. In een begeleider die zegt: “Je kan dit.”
En dan, wanneer de ademhaling stilvalt en één voet zich op de lijn zet, begint het. Het trillen. Niet van angst, maar van confrontatie. Met jezelf. Slackline leert je niet hoe je moet stappen. Het leert je hoe je stil moet worden. Vanbinnen. Pas dan, zeggen de kenners, kom je in de flow.
FLOW zoekt geen helden, maar hartslag
De highline-initiatie was geen stunt, geen evenement om stoer mee te doen op Instagram. Het was een experiment binnen het leerecosysteem FLOW. En FLOW - voor wie het nog niet kent - is geen school, geen project, geen instituut. Het is een landschap van kansen. Een netwerk dat jongeren helpt ontdekken wat hen voldoening geeft, los van diploma’s of CV’s.
FLOW werkt met ‘speelleerplekken’ en ‘speelleermeesters’. Mensen zoals Lode Steenhoudt van BeSlack Kortrijk, die nu en dan eens op de rotsen van Freyr slackt tussen de vogels. Of jongerenbegeleiders die weten dat echt leren pas begint wanneer je het gevoel krijgt dat je iets aankunt wat je gisteren nog onmogelijk achtte.
In dat opzicht was deze highline-initiatie meer dan een sportmoment. Het was een groeistap. En voor sommigen een eerste.
